Browse By

Beelddenken

beelddenkenIk heb onlangs iets ontdekt over Beelddenken.

Al is dit fenomeen niet wetenschappelijk erkend, voor mij verklaart het een hoop, zeker wat betreft mijn snelle denken.

Op verschillende websites, las ik dat 95% van de bevolking bestaat uit Begripsdenkers. De overige 5% denkt overwegend in beelden en dat komt omdat zij simpelweg in hun beelden zijn “blijven hangen”.


Baby’s en peuters denken uitsluitend in beelden. Zo rond het vierde jaar wordt de taal pas aangeleerd en daarom wordt rond die tijd ook dyslexie pas ontdekt.

Kinderen die dyslectisch zijn, kunnen bij het zien of horen van letters en cijfers geen beeld vormen. De werking van hun rechterhersenhelft (de “Beeldbank”) is zo dominant, dat de linkerhersenhelft (de “Begripsbank”) de informatie maar moeilijk kan verwerken. Zij hebben een beeld bij een letter nodig en voor hen zijn inmiddels speciale lesmethodes ontwikkeld.
De meeste kinderen ontwikkelen hun linkerhersenhelft zo, dat deze de rechter uiteindelijk domineert. Zij groeien uit
Begripsdenkers, wat overigens niet wil zeggen dat zij nooit meer in beelden denken.

Al ontwikkelen Beelddenkers eveneens hun linkerhersenhelft, toch blijven zij hoofdzakelijk in beelden denken.
Uit onderzoek blijkt dat Begripsdenkers per seconde 1, hooguit 2 beelden te zien krijgen. Beelddenkers zien gemiddeld 32 tot 35 beelden per seconde. Hiermee is om te beginnen mijn razendsnelle denken alvast verklaard!
Ik zal uitleggen waarom.

Geloof is hard werken.
Nog niet zo lang geleden schreef ik een stukje over dit onderwerp. Daarin had ik het over hoe ingewikkeld het soms is om standvastig te blijven in hetgeen waar je voor staat of in gelooft.
Nu denk ik daar net iets anders over.
Ik
val nogal vaak van mijn geloof, simpelweg omdat ik er door mijn eigen hoofd steeds vanaf geduwd wordt en ik mijn geloof telkens weer moet zien op te rapen.

Stel dat alle prikkels die binnenkomen, zich pakweg 1 seconde manifesteren. Bij mij komen ze dan ook nog eens in 35 plaatjes tegelijk binnen.
Dit verklaard om te beginnen waarom ik zoveel
details opmerk waar anderen juist aan voorbij gaan.

Maar nu:

Als ik vervolgens over één van die prikkels ook nog eens een lekker potje ga zitten nadenken, hoeveel plaatjes staan er dan wel niet achter elkaar, ofwel: hoe lang is die film waar ik naar zit te kijken?
Zie hier verklaring nummer 2:
Ik overzie alles razendsnel en kom ook vrijwel meteen met een oplossing op de proppen.

En om het maar meteen even nog ingewikkelder te maken:


Nog vóór die oplossing (tijdens het kijken naar die film), zie ik eveneens alle
mogelijkheden in één oogopslag. Het is evident dat ik naast alle oplossingen meteen ook alle problemen daarmee in kaart heb.

Alle “problemen” (twijfels over van alles en nog wat) waar ik over nadenk, trekken als een soort slechte B-film aan me voorbij. Hoe moeilijk is het dan wel niet om ergens definitief voor te kiezen? Of erger nog: hoe staan deze elke definitieve keuze die ik heb gemaakt in de weg?

Ik denk nu beter te begrijpen waarom het me vaak zoveel moeite heeft gekost om ergens in te geloven.
Met name in mezelf.

Als iets wat ik zo graag wil (in mijn geval het schrijven) maar niet wil lukken, dan is “Niet Lukken” de slechte film die zich voor mijn ogen voltrekt. Het is een film met een doomscenario die over de film: “Iets wat ik zo graag Wil” wordt afgespeeld.

Je hoort van veel mensen met ADHD dat ze het gevoel hebben alsof alles op hetzelfde moment gebeurt.
Logisch door die stortvloed aan prikkels.
Pilletjes zorgen wel voor een vermindering van die hoeveelheid, maar dat neemt niet weg dat de prikkels die overblijven, nog steeds als een speelfilm voorbij komen.
Het regent Dvd’s in mijn hoofd.
Knap vermoeiend…

Ons snelle denken is voor ons een vanzelfsprekendheid.
Logisch, we weten niet beter.
Maar wat we ons wellicht onvoldoende beseffen, is de traagheid van Begripsdenkers in vergelijking met ons.

Ieder twijfeltje of zorgje, hoe pietluttig ook, zet zich telkens om in een veel te lange film, keer op keer, en vaak over dingen waar zoveel anderen nauwelijks bij stilstaan. Het is dus niet zo gek dat ik af en toe het gevoel heb dat mijn wereld instort en ik het overzicht kwijt ben.

Meer dan wie ook weet ik dat ik anderen en de wereld niet kan veranderen.
Ik heb die film immers al lang gezien.
Daarom zou ik best eens een film over mezelf in elkaar kunnen draaien.
De titel heb ik alvast bedacht:
“Zelfvertrouwen”.
Nu eerst maar eens nadenken over het script en dan zie ik wel wat eruit komt.

Sinds de ontdekking van mijn ADHD, heb ik na 40 jaar eindelijk het gevoel dat ik de touwtjes in handen heb. Voor mijn eigen film lukt het me denk ik ook wel om de regie pakken, dus dat doe ik dan ook maar.


Ik als regisseur?
Welja, moet kunnen!
Ik ben er immers slim genoeg voor.

Jij ook, wedden? 😉

Jim

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam