Browse By

Puzzel

PuzzleZe zeggen dat het leven begint bij 40.

Ik kan daar inmiddels over meepraten.

Nu komt dat bij mij voornamelijk omdat ik voor mijn veertigste een cadeautje kreeg dat op z’n zachts gezegd mijn hele leven op z’n kop zette. Er viel een doos met pakweg tienduizend puzzelstukjes precies op z’n plek in elkaar, razendsnel, als de ballen van een nieuwe lingokaart.

Zie je het voor je?

Nou, zo dus.

 

Het beeld van die puzzel is een bekende metafoor.

Waarschijnlijk heb jij dus aan de woorden alleen genoeg om te begrijpen wat ik bedoel en hoef je daarbij niet het beeld van de puzzel zelf op te roepen. Als je dat zojuist wel hebt gedaan omdat ik daar zo specifiek naar vroeg, dan neem ik aan dat het inmiddels alweer is verdwenen. Logisch, het was bedoeld ter verduidelijking van een gedachte of emotie op dat moment, dus wat jou betreft kunnen we daarom nu weer verder met mijn verhaal.

Toch maak ik even pas op de plaatst.

De puzzelmetafoor is namelijk meteen al een mooi voorbeeld om uit te leggen hoe mijn hoofd werkt. Waar het beeld bij jou verdwijnt, blijft het bij mij hangen.

Dus dat doen we dan maar even, goed?

Doos, puzzelstukjes, omkiepen, in elkaar vallen, al deze fragmenten passeren keer op keer de revue en dat gaat zo de hele dag door, helemaal als er iets ingrijpends gebeurt in mijn leven. Mede daardoor gaan die beelden ook steeds meer een eigen leven leiden.

Wil je geloven dat ik daarna nog maanden bezig ben geweest om al die stukjes te controleren? Het was mijn manier om tot me door te laten dringen dat het allemaal echt waar was wat er gebeurde. Zoveel wat ineens op z’n plek valt versus zoveel stukjes die in één keer in elkaar vallen en nog passen ook!

Hoe is het mogelijk.

In de weken die volgde, was ik bezig met het controleren van alle randen van ieder stukje. Passen ze echt allemaal? Zijn er wellicht toch niet een aantal stukjes verkeerd neergekomen?

Het bleek niet zo te zijn, dus ik hield er naar verloop van tijd maar mee op.

Even tussendoor: ben ik tot zover nog te volgen?
Ik zal namelijk nog wel een paar keer een beroep op je voorstellingsvermogen doen.

Het is voor mij de enige manier om goed uit te kunnen leggen wat er zich afspeelt in mijn hoofd. Er is een officiële naam voor die ik in grote koeienletters op de doos van de puzzel had zien staan, inclusief mijn naam.

“JIMMY HEEFT ADHD” stond erop.

Laat me raden: je ziet meteen één of meer vleesgeworden stuiterballetjes van kindertjes voor je, of niet?

Wel, dat dacht ik eerst ook.

Tot ik een man ontmoette die begon te vertellen hoe hij als jongetje vrijwel in iedere boom klom en vanaf zijn pubertijd op iedere vrouw. Zelf klim ik liever in mannen, dus op dat moment begon er nog geen lampje bij me te branden.

Dat gebeurde pas toen hij over zijn onderbroeken begon.

Die gebruikte hij als voorbeeld om uit te leggen hoe hij het ene moment in de badkamer bezig was ze uit de droger te halen en het volgende moment zijn boor uit de schuur haalde om eindelijk dat zeepbakje eens vast te schroeven. Binnen twee minuten zat hij op de fiets richting de Gamma (de pluggen waren op), terwijl hij had beloofd om eerst boodschappen te doen. Bij het stoplicht stond de buurman die hem met gemak overhaalde om één biertje mee te gaan drinken, waarna hij uiteindelijk stomdronken de dag eindigde in een vreemd bed, bovenop een vrouw. Onderbroeken, zeepbakje, pluggen en boodschappen bleven de rest van het weekend onaangeroerd.

De weken daarna ook nog trouwens.

Volgens de diagnosecriteria van het DMI, wordt ADHD in hoofdlijnen gezien als een aandacht- en concentratiestoornis. Dit zijn inderdaad de belangrijkste kenmerken, maar dat komt wel ergens door.

In zowel het hoofd van de vrouwenklimmer als in die van mij, is het altijd ontzettend druk. Niet in de zin dat we door boosaardige stemmen van hot naar her worden gestuurd; eerder is er sprake van een Hersenstorm, veroorzaakt door een onverklaarbare drang om met al onze impulsen meteen aan de slag te moeten.

En dat zijn er nogal wat.

Weer even een voorbeeldje:
Ik zag laatst een documentaire op National Geographic over een afvalverwerkingsbedrijf. Ik was onder de indruk van het proces, vrijwel al ons restafval is recyclebaar.

De directeur stond naast een lopende band te vertellen hoe het afval als eerste daarop terechtkomt. Enorme magneten vissen alles van metaal uit de hoop, in latere processen worden ook glas, papier, plastic en hout van elkaar gescheiden en nieuwe grondstoffen van gemaakt.

Het gaat er allemaal zeer overzichtelijk aan toe.

Vooral het gedeelte van de lopende band, intrigeerde me. Die moet niet sneller gaan lopen, anders gaat het mis en raakt de directeur in paniek.

Voor iemand met ADHD had het prettig geweest als die lopende band ietwat trager zou bewegen. Alles wat ik zie, hoor, ruik, proef, denk en voel wordt in willekeurige volgorde over mij uitgestort. Nu is dat bij iedereen zo, alleen in plaats van eerst de boel te sorteren, sla ik meteen aan het recyclen.

Pak even je afstandsbediening. We schakelen van National Geographic even over naar SBS6. Daar is nu een programma aan de gang over een man met een extreme verzamelwoede. Hij kan niets weggooien. Zie je hoe al zijn kamers tot aan het plafond zijn volgestouwd met van alles en nog wat?

Zo ziet mijn hoofd er ongeveer uit.

Net als die man denk ik ook alles te kunnen gebruiken.

Echt alles.

Het is misschien wat oneerbiedig om alle zintuiglijke waarnemingen te vergelijken met afval. Deskundigen spreken daarom liever over indrukken. Voor mij zeggen indrukken echter nauwelijks iets over de snelheid waarmee ze binnenkomen. Ik vind prikkels daarom een betere term. Het woord klinkt sneller en zegt ook veel meer over de aantallen waarop ze tegelijk mijn hoofd binnenstormen.

Ik hoop dat je inmiddels een beeld hebt gekregen van hoe het er in mijn hoofd en van veel mensen met ADD of ADHD aan toegaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam