Browse By

Uniek


ethereum
Filosofische column door Jimmy

Het terrein van het vermoeden is de plek van het onmeetbare, het onpeilbare, het onwaarschijnlijke, de tegenstelling, de suggestie en het absurde. Toch liggen nu juist daar de meeste mogelijkheden en de kansen om die te onderzoeken.

Denkend aan die plek, maakt me rustig.

Wellicht is dat het terrein waar de meeste kunstenaars, filosofen en excentriekelingen zich ophouden en ook het meeste thuis voelen. Het is er wel eenzaam, want de logica is daar niet 1-2-3 toe te passen en die is nu juist zo hard nodig om datgene wat er ligt ook aan de rest van de wereld duidelijk te maken.

Vandaar de noodzaak van kunst. En de kunst van het vertellen van een goed verhaal.

Als kind stond in mijn rapportje hetzelfde als in dat van zoveel ADHD-ers: “Hij kan het wel, hij moet alleen willen”.

Achteraf bleek het precies andersom te zijn, omdat mijn hersens anders functioneren.

Maar ach, al zou ADHD ook in mijn jeugd hebben bestaan, dan had de Juf uiteraard nooit in mijn rapportje gezet dat ik het gewoon niet kon. Naast mijn aandacht- en concentratiestoornis kon ik een hoop andere dingen wel heel goed, alleen moest ik voor wat ik het liefst wilde doen kunnen stilzitten.

En dat kon ik dus niet.

Nu ik dat inmiddels wel kan, lijkt het alsof mijn ziel nu meer aan het woord is.

Ik ontdek bronnen in mezelf die wel zo uniek zijn, dat ik me daarnaast ook besef hoe menselijk ik feitelijk ben.

Ieder mens is uniek.

Een schrijver of een kunstenaar doet niet meer dan op zoek gaan wat hem dan zo uniek maakt, door iets te maken. Zo komt hij erachter wat hem precies van anderen onderscheidt.

ameliaRhea

Foto: Amelia Rhea via Flickr

Bij dit proces komt nogal wat eigenzinnigheid kijken en, zoals ik nu ook zelf ervaar, een grote mate van je terugtrekken uit de wereld.

Mensen hangen me soms behoorlijk de keel uit, al bedoel ik dat echt niet zo kwaad als het hier staat.

Ik kan eindelijk aan de slag met die talrijke vermoedens die zich al mijn hele leven aan me opdringen en me vrijwel continu influisteren dat ik de wereld ook op een andere manier kan bekijken. Heel anders.

En ik wordt soms doodmoe van mensen die daar niet eens over willen nadenken.

Maakt juist dat mij zo uniek? Of unieker?

Ik denk van niet, want ieder mens is toch uniek genoeg van zichzelf?

gutsgloryVolgens mij doet het er meer toe in hoeverre je onderzoekt wat er dan zo bijzonder aan jou is en ja, daar is een hoop lef voor nodig.

Het lef om te durven denken.

Jim

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam