Browse By

Interview Marlijn Logopedist met adhd
Davis methode

Het is alsof je over je eigen schouders meekijkt

De Davis’ methode bij adhd.

Interview Marlijn van A.  Alphen. 2014

Marlijn is werkzaam als logopedist. Ze is eind twintig, Als hobby is ze nagelstylist en runt een eigen goedbezocht blog over nailart.

Marlijn komt uit een gezin waarbij broer, zus en vader dyslexie hebben en ADD. Haar moeder is de spil van het gezin die alles organiseert met een groot schema aan de muur houdt ze van elk gezinslid bij wie waar heen moet hoe laat. Marlijn heeft geen dyslexie maar wel adhd/add. Als haar moeder er niet is, is zij degene alles organiseert, ze is de minst chaotische van de drie. Sinds kort woont ze zelfstandig, dus als haar moeder ziek is, heeft haar vader en de jongere kinderen een probleem, die missen dan af en toe een afspraak, maar ze leren het wel.

Marlijn deed zeven jaar over haar studie logopedie omdat ze steeds achterliep met verslagen en toetsen. Haar grootste probleem was weinig overzicht hebben, en daarom was het moeilijk om aan een verslag te beginnen. Als je niet op een rijtje hebt wat de structuur van de tekst gaat worden is het moeilijker ergens aan te beginnen.

Pas toen Marlijn adhd als onderwerp koos als studieonderdeel bekroop haar het vermoeden dat ze het zelf ook wel eens zou kunnen hebben, en liet ze zich testen. Ze heeft van haar 23ste tot haar 26ste Ritalin geslikt maar is daar afgelopen zomer mee gestopt omdat ze het dankzij de Davis” methode niet meer nodig had. Het is ook door Els Neele niet aangeraden om methylfenidaat te combineren met de therapie omdat je dan niet goed voelt wanneer je gedesorienteerd raakt.

Sinds driekwart jaar doet Marlijn aan de Davis methode, sinds afgelopen zomer. Els Neele is een goede vriendin van haar, ze waren klasgenoten op de middelbare school. Daarna deden ze elk een andere studie. Toen Els Neele naast geschiedenis docent ook Davis counselor werd, en hoorde dat haar vriendin adhd had, werd zij een van haar eerste clienten. Marlijn heeft het hele Neele- rightbrain programma versneld doorlopen in vier sessies. De belangrijkste punten die ze leerde van de Davis methode waren voor haar:

  1. het orientatiepunt
  2. de energiemeter
  3. ontspanning (even diep ademhalen).

Het is alsof je over je eigen schouder meekijkt”

Met deze woorden weet Marlijn de Davis methode heel raak te treffen.

Je krijgt rust in je hoofd door je orientatiepunt buiten jezelf te plaatsen achter je kruin. Je zet dus een denkbeeldig punt schuin boven -achter je hoofd, en via dit punt neem je de wereld waar. Op die manier blijft dit punt stilstaan op een punt. Zowel dyslectici als adhd-ers hebben namelijk hun orientatiepunt steeds ergens anders: ze kunnen in gedachten iets van de zijkant bekijken, en met name onder stress, en bij adhd is dit vooral onder invloed van zintuiglijke overvoering, gaat je orientatiepunt weg, waardoor de wereld er diffuus uitziet. Als je dan je orientatiepunt ”vastzet” schuin boven-achter je hoofd, dan verdwijnt het diffuse gevoel. (zie uitleg orientatiepunt in apart kadertje onder dit artikel)

Verder bestonden de Davis’ sessies uit kleien: drie dimensionale voorstellingen maken van concepten waar je moeite mee hebt. Het kleien is wel bekend als dyslexie methode waarbij kinderen alle letters van het alfabet kleien. Maar daarna gaat de Davis methode verder: Concepten zoals volgorde en tijd kun je ook kleien, met voorbeelden uit je dagelijks leven waar je soms in vastloopt.

Marlijn gebruikt bij haar werk als logopedist inmiddels ook klei bij sommige jonge clientjes. Een meisje van 9 had moeite met het alfabet en na het kleien ervan ging het beter. Nu is ze bezig met de maanden van het jaar. Door telkens een beeltenis bij elke maand te maken onthoud ze het beter.

Tijd blijft wel altijd een ding voor adhd-ers, zo ook voor Marlijn. Ze zegt: “als je mij bijvoorbeeld vraagt: hoe oud was je toen je opa overleed, dan moet ik nadenken, uiteindelijk kan ik het beredeneren hoe oud ik geweest was. Maar zoiets als leeftijden zit niet voorin mijn systeem.”

Ook in haar werk moet ze tijdsduur inschatten: elke client krijgt een half uur. Ze is daar nu door ervaring wat beter in geworden.

Het gebruik van Ritalin veranderde de tijdsperceptie niet, het maakte wel haar hoofd leeg. Maar omdat ze zelf hoge bloeddruk heeft, iets dat in haar familie zit, maakte ze zich toch zorgen. Ritalin maakt de bloeddruk nog hoger, het kan hoofdpijn veroorzaken, gewichtsverlies en zou zelfs tot nierfalen kunnen leiden aldus Marlijn. De Davis methode kwam dus als geroepen, ze wilde gefocussed zijn zonder pillen, en dat is gelukt!

De energiemeter gebruikt Marlijn ook tijdens haar werk als logopediste. Soms is een kind heel druk, en dan gaat Marlijn bewust langzamer praten en heel rustig alles doen. Dan wordt het kind vanzelf ook rustiger. (de energiemeter is een denkbeeldige meter die je hoger of lager kunt zetten, adhd-ers praten vaak sneller dan hun gesprekspartner en dan moeten ze in gedachten hun energiemeter lager zetten: het is een denkbeeldige knop die je in gedachten naar links of naar rechts draait).

Heel zacht gaan praten als de klas te luidruchtig is, is een beproefde techniek van schooljuffrouwen.

Kent Marlijn andere adhd-ers bij wie de Davis’methode heeft gewerkt: ja haar jongere zusje heeft inmiddels ook vier trainingen gedaan en die heeft er ook positieve ervaringen mee. Haar vader wil het niet: hij doet alles al heel zijn leven op zijn manier en redt zich wel.

Zintuigen:

desorientatie door overprikkeling. Als ik moe ben krijg ik meer prikkels binnen, zegt Marlijn. Als je overweldigd wordt door het landschap tijdens wintersport, moet je wel even bewust orienteren om de skilift te nemen. Als ze overprikkeld is, bij een vriendin thuis, kan zelfs het tikken van een klok een gesprek volgen bemoeilijken.

Marlijn ziet veel details. Een voorbeeld hiervan zijn de letters op de muur van de Starbucks waar dit interview plaatsvindt, in een achteraf hoekje. De letters op de muur zijn met de hand geschreven omdat de ene e de andere niet is. Het is een heel net handschrift dat in eerste instantie gedrukt lijkt, maar een letter is niet precies identiek aan dezelfde letter in een ander woord. Zulke dingen vallen haar meteen op. Ook bij haar nailart is ze heel gedetailleerd bezig.

Engelse woorden op de middelbare school stampte ze erin door het hele woord als geheel voor zich te zien, als een beeld. Ook kan ze goed melodietjes onthouden. Ze zingt samen met haar moeder meerstemmig en hebben zelfs wel eens opgetreden: Iers en Schotse folk.

Wannneer is de Davis methode aan te raden? Vraag ik Marlijn

  • het is wel een beetje zweverig, dus als je daar niet voor open staat gaat het niet. Er wordt iets gevraagd aan je voorstellingsvermogen en als je steeds denkt: “yea right een punt achter mijn hoofd het zal wel”: ja dan werkt het niet natuurlijk.

Op haar lagere schoolrapporten stond altijd dat ze dromerig was, en uit het raam staarde. Ze heeft altijd een levendige fantasie gehad. Ze werd veel gepest als kind, vanaf haar vierde jaar tot de 3e klas middelbare school. Dit kwam doordat ze afdankertjes moest dragen, en ze pluizig haar had. En door haar onzekere gedrag. Ze had altijd maar een paar goede vriendinnen: sprak het liefst een op een. Niet met een hele groep tegelijk, ze had liever een goed gesprek met een persoon dan zich te laten gelden in een groep.

Yoga is ook iets dat Marlijn noemt als factor, ze doet het sinds een paar weken eens per week, met meditatie. Het ontspant en maakt lenig.

Marlijn moet noodgedwongen parttime werken, althans: ze werkt fulltime maar krijgt parttime betaald. Ze heeft de twee laatste dagen van de week extra nodig voor het schrijven van verslagen, ook nu tijdens haar werk als logepediste moet ze allerlei rapporten schrijven over de voortgang van haar clienten. Dit is niet iets dat ze even tussendoor kan doen. Ze heeft daarom besloten haar werk tot 3 betaalde dagen te beperken. En de twee andere dagen te gebruiken om de verslagen en rapporten te maken. Ze krijgt betaald per client, niet per uur. Haar adhd kost haar dus wel een stuk uit haar inkomen. Maar ze doet haar werk liever goed en rustig en zegt dat haar inkomen genoeg is om van te leven.

De woonsituatie is nu nog wel chaotisch: ze woont namelijk sinds kort samen met een adhd-er. De verzekeringen en boekhouding is nog niet helemaal geregeld. Ze schakelt een externe adviseur in voor vragen over loonstrookjes en jaaropgaves. Alle belangrijke papieren liggen wel op een plek maar de verhuizing is administratief gezien nog niet helemaal klaar.

Ze maakt gebruik van agenda, boodschappenlijstjes, elk lijstje moet zo snel mogelijk uitgevoerd en weggegooid anders raakt het door elkaar.

Om haar fiets terug te vinden in een rij met fietsen heeft zij een speciale felle zadelhoes, en zet ze de fiets altijd in dezelfde gang van de fietsenstalling. Ze heeft 2x haar fiets met sleutel er nog in buiten laten staan, toch werd hij niet gestolen.

Sleutels zitten altijd in hetzelfde vakje in dezelfde tas. Eenmaal zat haar portomonaie nog in haar andere tas, sta je daar bij de kassa. Maar dat was maar 1x in anderhalf jaar tijd, dus het valt mee.

Door haar gezinssituatie heeft ze veel structuur meegekregen: haar moeder maakte alle planningen van alle gezinsleden zichtbaar op een groot whiteboard in de keuken. Hierdoor heeft zij zelf ook geleerd dit te doen. Eigenlijk juist doordat de rest van de familie ook adhd heeft, heeft zij het nadrukkelijke plannen meegekregen. Als haar moeder er niet is hebben haar zus en vader zoiets van: we zien wel hoe het loopt. Maar Marlijn heeft de organisatie drang van haar moeder wel overgenomen: ze houd niet van dubbele afspraken of dingen vergeten.

Toen Marlijn net uit het huis ging, hebben haar ouders haar nog een keer geld moeten lenen, omdat het managen van het geld even mis ging: als je thuis woont kun je meer geld uitgeven. Maar inmiddels is ze wel gewend aan de nieuwe financiele situatie. Ze heeft de vaste lasten in een schema gezet en alles is onder controle.

De kern van de Davis methode is:

Zodra je voelt dat je gedesorienteerd en chaotisch raakt, dan neem je een orientatiepunt schuin achter je hoofd in gedachten en je stelt je voor dat je de taak die je doet vanuit dat punt door jouw ogen bekijkt. Doordat je twee ogen (en oren) hebt, en je wilt niet dat je focus steeds verspringt van het ene oog naar het andere, of zelfs verspringt naar ergens voor je in de ruimte (beelddenkers kunnen de dingen ook van opzij bekijken in hun gedachten). Je moet dus een focus-punt oftewel orientatie-punt creeren in het midden tussen je ogen, van waaruit je alles hoort en ziet. Je trekt denkbeeldige lijnen van je ogen naar achter en dan kruisen deze lijnen zich schuin achter je hoofd. Dit is je orientatiepunt.

Door je dit punt levendig voor te stellen en je kijkt en hoort als het ware via dit punt, zullen je waarneming minder verspringen en voel je je minder chaotisch, gedesorienteerd en overweldigd door dingen die je zintuigen waarnemen. Naast een visuele voorstelling kun je het orientatiepunt ook een geluid meegeven in gedachten dat je op diezelfde plek hoort een ping geluidje schuin boven achter je kruin.

(Mensen die niet beelddenken hebben vanzelf altijd hetzelfde orientatiepunt, zij hoeven dit niet steeds bewust ”recht te zetten”.)

Beelddenkers kunnen onbewust steeds veranderen van perspectief. Het is zaak dit in ieder geval dit perspectief bewust te maken, zodat je het in bepaalde gevallen vast kunt zetten zodat het niet steeds verspringt.

Dit verspringen gebeurt vooral op momenten zodra iets een beetje moeilijk wordt. Voor adhd is moeilijk: volgordes, veel-stappen-plannen, planning, ordening, hierarchie. Dan is er de meeste kans op desorientatie en uitgerekend op zo’n moment is een eenduidige focus onontbeerlijk.

Mensen die last hebben van dyscalculie roepen de getallen angstige emoties op, bij dyslexie zijn het woorden. Onder druk gaat een beelddenker onbewust meteen zijn orientatiepunt verleggen: hij wil ergens anders zijn en een beelddenker kan ook makkelijk ergens anders zijn: desorientatie is de vlucht van de verstrooiing, maar als je niet weet wat het is en dat je het doet kun je er ook niet mee stoppen, dan overkomt het je.

De Davis methode geeft een handvat om je orientatiepunt vast te houden. Maar je moet je eerst wel bewust worden van wanneer in welke situaties je desorienteert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam