Browse By

B12 tekort: de vergeten ziekte

B12injectiesBinnenkort op deze site volgt een exclusief interview met hetamoloog en internist Hajo Auwerda. Hij is de initiatiefnemer en voorzitter van het B12 instituut dat in Nederland komende zomer wordt opgericht, te Rotterdam.

Hier volgt een B12 geschiedenisles, voor de lezer die niets weet over B12 (via Wikipedia)

In 1824 werd Pernicieuze anemie, een dodelijke ziekte, ontdekt door 3 mensen die tien jaar later voor dat werk de Nobelprijs winnen voor fysiologie: George Minot, William Murphy en George Whipple. Het heette toen Addison-Biermer anemie of Addisonse anemie.

De patienten werden langzaam over een periode van jaren steeds vermoeider, voelden tintelingen in hun ledematen en mistig in hun hoofd. In het eind stadium van de ziekte krijgt men steeds vaker zenuwuitval: men laat dingen uit handen vallen, voelt bij het lopen de grond niet meer onder de voeten. En kan uiteindelijk niet meer lopen. Na een lijdensweg van soms wel tientallen jaren sterft men uiteindelijk.

Toen de drie wetenschappers ontdekten dat als deze patienten rauwe lever aten, kon de slopende ziekte worden gestopt. Schade aan zenuwen of achteruitgang van zicht kon niet meer worden hersteld. Kreeg men in een eerder stadium al de rauwe lever, dan konden verschijnselen zoals extreme vermoeidheid, duizelingen en tintelingen wel worden teruggedraaid.

In 1948 lukte het om de werkzame stof uit de levers te isoleren en noemde men dit B12. De scheikundige naam is Cobulamine. Deze stof wordt gebruikt door alle cellen in ons hele lichaam.

In 1955 lukte het Hodgkin om met rontgen kristallografie de moleculaire structuur van B12 in kaart te brengen. Hij kreeg er de Nobelprijs voor Scheikunde voor.

Sinds 1972 is het mogelijk een synthetische vorm van B12 te maken in laboratoria en komt er helemaal geen lever meer aan te pas.

In 2007 heeft de Harvard Medical School de synthese route van B12 door micro-organismen verder opgehelderd.

Pernicieuze Anemie heet nu de ”vergeten ziekte” omdat huisarsen en zelfs artsen op de eerste hulp hier onbekend mee zijn. Ze hebben tijdens hun opleiding niets over deze stofwisselingsziekte geleerd. Ondanks het werk van twee nobelprijswinnaars en de jarenlange medische kennis in de vorige eeuw denken Nederlandse artsen nu dat B12 tekort iets is uit het arternatieve circuit. Dit geldt vooral voor artsen in Noord Europa en de V.S. In Zuid Europa en Turkije bijvoorbeeld, zijn B12 injecties wel gangbaar.

Wat artsen hier maar al te vaak in de opleiding leren is het paradigma dat “als je maar 2 ons groente en 2 stuks fruit eet, je geen vitamine tekorten kunt hebben.” Ze sturen mensen met vage vermoeidheidsklachten, -waarmee B12 tekort begint- door naar de psycholoog. De ”tintelingen” die de patienten melden in handen en voeten wordt door huisartsen geinterpreteerd als ”chronische hyperventilatie”.

Pernicieuze Anemie is een opname stoornis. Ter vergelijking: suikerziekte type 1 of een niet goed werkende schildklier wordt ook niet veroorzaakt wordt door verkeerde voeding.

Internationaal is de alarmklok voor B12 tekort nu wel geluid. In landen buiten Europa en ook in bijvoorbeeld Turkije, zijn B12 injecties gemeengoed.

Het vreemde is dat voor wat betreft de B12 situatie met name in Nederland, het alternatieve circuit en de reguliere geneeskunde volledig zijn omgewisseld van rol. Huisartsen grossieren in ”tussen de oren maffia” achtige redenaties als: het is psychisch.  Maar op internet patientenfora vindt men harde wetenschappelijke bewijzen. Toont het bloedbeeld meetbaar een B12 tekort: dan bestellen patienten de medicatie via Duitsland en laten het hier illegaal injecteren door freelancende verpleegsters. Omdat de dokter het hier weigert.  Een vakantie naar Turkije kan ook soelaas bieden: geen adviezen aan oververmoeide vrouwen die dieper in en uit moeten ademen, maar gewoon een bloedtest.

Het is de wereld op zijn kop: wat in afgesproken richtlijnen en protocollen staat moet illegaal bevochten worden. En de psychiatrische inrichtingen zitten vol met mandala schilderende patienten die mindfullness les krijgen, terwijl hun neurotransmitters steeds verder achteruitgaan. Een tekort aan B12 maakt iemand labiel doordat de stof een van de ingredienten is van neurotransmitters:

psychische problemen zijn bij B12 tekort een gevolg en geen oorzaak.

 

(lees ook over vitamine D, een vitamine die samenwerkt met B12 en bij een tekort van B12 is er vaak tevens een tekort van D. )

 


 

PS: Een Rode Kruis arts die in de Hoorn van Afrika een vluchtelingenkamp bezocht tijdens een hongersnood, vertelde mij dat hij eerst alle mensen langs ging met de injectienaald met een vitamine cocktail, kinderen eerst. ”Daags erna komt pas de voedselnoodhulp. Zonder die injecties kan men de voeding helemaal niet opnemen” zo vertelde hij mij. “in het westen heeft men iets tegen injecties, ik weet ook niet waarom, want als het een bepaald punt voorbij is, helpen alleen vitamine injecties.


PSS: B12 kan het verloop van altzheimer vertragen, bij zwangere vrouwen is er meer kans op kind met neurologische afwijkingen, bij een tekort aan B12 in de moedermelk en bij oudere kinderen met B12 tekort zou er vaker een ontwikkelingsachterstand zijn WHO.


—Hier het World Health Organisation rapport met daarin de zin “” B12 deficiency can therefore lead to functional folate deficiency and impaired DNA synthesis, resulting in pernicious (megaloblastic) anaemia”. Met andere woorden: eerst is er een gewoon B12 tekort doordat je het lange tijd niet genoeg tot je neemt via voeding, dan leidt dit tot pernicious anaemia: een ziekte waarbij je B12 niet meer kunt opnemen, en je dus afhankelijk wordt van B12 injecties. B12 in pilvorm wordt niet opgenomen in dat stadium, in het eerste stadium nog wel.


 

One thought on “B12 tekort: de vergeten ziekte”

  1. Jacqueline Postma says:

    Wanneer is binnenkort?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Protected by WP Anti Spam